เมื่อใบสมัครทุกใบเขียนด้วย AI การคัดคนต้องวัดอะไรแทน

การคัดคนจากเอกสารตั้งอยู่บนสมมติฐานเงียบ ๆ ว่าคุณภาพของการเขียนสะท้อนคุณภาพของคน ใบสมัครที่เรียบเรียงดีแปลว่าคนคนนั้นสื่อสารเป็น คำตอบที่คิดมาดีแปลว่ามีวิธีคิดที่ดี สมมติฐานนี้เพิ่งพังลง เมื่อผู้สมัครทุกคนเข้าถึงผู้ช่วยที่เขียนได้ระดับมืออาชีพ วันนี้ฝ่ายบุคคลจึงเจอกองใบสมัครที่เรียบร้อยพอกันหมด และคำตอบแบบทดสอบที่หน้าตาสมบูรณ์แบบคล้ายกันจนแยกไม่ออก สัญญาณที่เคยใช้แยกคนออกจากกัน กลายเป็นเสียงรบกวนที่ทุกคนส่งได้เท่ากัน

วัดการทำงานจริง ไม่ใช่การบรรยายถึงงาน

ทางออกไม่ใช่การไล่จับว่าใครใช้ AI เขียน เพราะจับไม่ได้จริงและตั้งโจทย์ผิด ในเมื่อพนักงานทุกคนก็จะใช้ AI ทำงานอยู่ดี คำถามที่ถูกคือ คนคนนี้ทำงานจริงร่วมกับเครื่องมือยุคนี้ได้ดีแค่ไหน วิธีที่ได้ผลคือย้ายน้ำหนักไปที่การเห็นการทำงานสด เช่น ให้แก้ปัญหาจริงของบริษัทในเวลาจำกัดโดยเปิดให้ใช้ AI ได้ แล้วดูวิธีตั้งคำถาม วิธีตรวจคำตอบของเครื่อง และจุดที่เขาไม่เชื่อมัน การพูดคุยเจาะลึกงานที่เคยทำ ที่คนทำจริงเท่านั้นจะเล่ารายละเอียดของทางแยกและความผิดพลาดได้ และการทดลองงานช่วงสั้นที่เห็นของจริงมากกว่าทุกเอกสารรวมกัน

• ให้ลองแก้ปัญหาจริงแบบเปิดให้ใช้ AI แล้วดูวิธีคิดและวิธีตรวจ
• สัมภาษณ์เจาะรายละเอียดงานที่เคยทำ จุดที่พลาดและทางแยกที่เลือก
• เลิกให้น้ำหนักกับความสวยของเอกสาร เพราะมันซื้อได้เท่ากันทุกคน

มองในแง่ดี ความปั่นป่วนนี้บังคับให้การคัดคนกลับไปหาแก่นที่ควรเป็นมาตลอด คือดูจากการทำงานจริงมากกว่าความสามารถในการนำเสนอตัวเอง คนเก่งที่เขียนไม่เก่งเคยถูกคัดทิ้งอย่างไม่เป็นธรรมมานาน องค์กรที่ออกแบบการคัดเลือกใหม่ได้ก่อน จะไม่ใช่แค่กันคนที่ไม่ใช่ออกได้ แต่จะเจอคนที่ใช่ซึ่งระบบเดิมมองไม่เห็นมาตลอด