ระบบบอกว่ามีของ แต่เดินหาทั้งคลังก็ไม่เจอ

ทุกคลังที่โตขึ้นจะเจอสถานการณ์เดียวกัน ระบบบอกว่ามีสินค้ารุ่นนั้นอยู่แปดชิ้น พนักงานเดินหาสิบห้านาทีแล้วกลับมาบอกว่าไม่เจอ ทางออกที่เกิดขึ้นจริงมีสองทาง คือสั่งของเพิ่มทั้งที่มีอยู่แล้ว หรือบอกลูกค้าว่าของหมด ทั้งสองทางมีต้นทุน และทั้งสองทางไม่ได้แก้ที่สาเหตุ

ต้นทุนของการเดินหา คำนวณได้และมักสูงกว่าที่คิด

• ของถูกวางไว้ในช่องว่างที่หาที่ว่างได้ตอนนั้น โดยไม่มีใครบันทึกว่าวางไว้ตรงไหน ซึ่งเป็นสาเหตุอันดับหนึ่งในคลังที่ยังไม่มีตำแหน่งจัดเก็บ
• ของถูกย้ายระหว่างโซนเพื่อจัดที่ให้ล็อตใหม่ แล้วไม่ได้แจ้งใคร เพราะการย้ายของไม่ถือเป็นธุรกรรมในระบบ
• ของอยู่ในกล่องรวมของออเดอร์ที่ยกเลิก และยังไม่ถูกคืนเข้าสต๊อกในตำแหน่งเดิม
• รหัสสินค้าที่ซ้ำซ้อนทำให้ของชิ้นเดียวกันถูกบันทึกด้วยสองรหัส คนหาด้วยรหัสหนึ่งแต่ของถูกเก็บภายใต้อีกรหัสหนึ่ง

ทำไมการนับสต๊อกถี่ขึ้นถึงไม่ใช่คำตอบ

การนับบอกได้ว่าจำนวนในระบบตรงกับของจริงหรือไม่ ซึ่งมีประโยชน์มากสำหรับความถูกต้องทางบัญชี แต่ไม่ได้ตอบคำถามที่พนักงานถามตอนยืนอยู่กลางคลัง ซึ่งคือของชิ้นนี้อยู่ตรงไหน ในคลังที่ไม่มีตำแหน่งจัดเก็บ การนับให้ผลลัพธ์ว่ามีของครบ แล้ววันรุ่งขึ้นก็ยังหาไม่เจออยู่ดี เพราะข้อมูลที่ได้จากการนับคือจำนวน ไม่ใช่ตำแหน่ง

ลำดับการแก้ที่ให้ผลเร็วที่สุด

• เริ่มจากรวมรหัสสินค้าที่ซ้ำซ้อนให้เหลือรหัสเดียวต่อของหนึ่งอย่าง เพราะทุกอย่างที่ทำหลังจากนี้อ้างอิงรหัสนั้น
• ตั้งรหัสตำแหน่งจัดเก็บที่อ่านออกและติดป้ายจริงหน้างาน เช่น โซน A ชั้น 3 ช่อง 12 แล้วบันทึกว่าของแต่ละรายการอยู่ตำแหน่งใด
• ทำให้การย้ายของเป็นธุรกรรมที่ต้องสแกน ไม่ใช่การกระทำที่เกิดขึ้นเงียบ ๆ
• เริ่มจากสินค้าที่หยิบบ่อยที่สุดประมาณสองร้อยรายการแรก ซึ่งมักครอบคลุมการหยิบส่วนใหญ่ของคลัง แล้วค่อยขยาย