เรื่องของหอพักใกล้มหาวิทยาลัย

หอพักสามชั้นยี่สิบสี่ห้องของป้าแดงตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ ห่างประตูหลังแค่เดินไม่กี่นาที ทุกต้นเทอมห้องจะเต็มเร็ว เพราะเด็กนักศึกษาชอบที่นี่ เงียบ สะอาด เจ้าของใจดี ป้าแดงดูแลหอนี้มาสิบกว่าปีด้วยสมุดบัญชีเล่มหนาเล่มเดียว ปากกาแดงหนึ่งด้าม และความจำที่ดีพอใช้ ทุกอย่างเคยพอไหว จนวันหนึ่งมันก็เริ่มไม่ไหว

ทุกต้นเดือนคือสัปดาห์ที่ป้าแดงกลัวที่สุด ป้าต้องเดินขึ้นลงสามชั้นเพื่อจดเลขมิเตอร์น้ำมิเตอร์ไฟทีละห้อง บางห้องเด็กไม่อยู่ ต้องกลับมาใหม่รอบสอง รอบสาม จดเสร็จก็มานั่งคำนวณบนกระดาษ ค่าน้ำหน่วยละเท่านี้ ค่าไฟหน่วยละเท่านั้น บวกค่าเช่า บวกค่าส่วนกลาง แล้วเขียนใบแจ้งหนี้ทีละใบด้วยลายมือ ยี่สิบสี่ใบ ยี่สิบสี่ครั้งที่ต้องระวังไม่ให้บวกเลขผิด

พอออกใบแจ้งหนี้แล้ว เรื่องที่หนักกว่าคือการตามเก็บ บางคนโอนแล้วลืมส่งสลิป บางคนส่งสลิปแต่ป้าหาไม่เจอในแชตที่มีข้อความเด้งทั้งวัน บางคนเลื่อนไปก่อนนะป้า สิ้นเดือนค่อยจ่าย แล้วก็เงียบหายไป ป้าแดงต้องทักไปทวงเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ป้าเกลียดที่สุด เพราะรู้สึกเหมือนไปรบกวนเด็ก ทั้งที่มันคือเงินที่ควรได้ บางเดือนกว่าจะเก็บครบก็ปาเข้าไปกลางเดือนถัดไปแล้ว

คืนที่ตัวเลขไม่ตรง

จุดเปลี่ยนเกิดในคืนหนึ่งปลายเทอม ป้าแดงนั่งกระทบยอดทั้งเดือนแล้วพบว่าตัวเลขไม่ตรง ขาดไปสองพันกว่าบาท ป้านั่งไล่สมุดทีละหน้าจนตีสอง สายตาล้า แว่นเลื่อนลงจมูก จนสุดท้ายก็เจอว่าจดเลขมิเตอร์ห้องหนึ่งสลับกับอีกห้อง ทำให้แจ้งค่าไฟผิดสองห้องรวด ป้านั่งอยู่เงียบ ๆ ในห้องที่มีแค่เสียงพัดลม แล้วถามตัวเองเบา ๆ ว่าจะต้องทำแบบนี้ไปอีกกี่ปี ลูกหลานก็เคยบอกให้ลองใช้คอมพิวเตอร์ช่วย แต่ป้ากลัวว่ามันจะยุ่งยากเกินกว่าจะเรียนรู้ในวัยนี้

เช้าวันรุ่งขึ้นป้าแดงโทรหาหลานชายที่เรียนจบมาทางสายคอม บอกว่าป้าไม่ไหวแล้ว ช่วยป้าหน่อย หลานไม่ได้เอาอะไรหรูหรามาให้ แค่ระบบเล็ก ๆ ที่ใช้ผ่านมือถือได้ ป้าแค่กรอกเลขมิเตอร์ลงไป ระบบคำนวณค่าน้ำค่าไฟให้เอง ออกใบแจ้งหนี้ให้เด็กทุกห้องพร้อมกัน ส่งเข้าไลน์ของแต่ละคน และเห็นได้ทันทีว่าห้องไหนจ่ายแล้ว ห้องไหนยังค้าง โดยไม่ต้องไล่หาสลิปในแชตอีกต่อไป

เดือนแรกที่ใช้ระบบ ป้าแดงยังเดินขึ้นไปจดเลขมิเตอร์เหมือนเดิม นั่นคือสิ่งเดียวที่ยังต้องทำเอง แต่หลังจากนั้นทุกอย่างเปลี่ยนไป ใบแจ้งหนี้ยี่สิบสี่ใบที่เคยใช้เวลาทั้งเย็น ตอนนี้เสร็จในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไม่มีบวกเลขผิด ไม่มีนั่งไล่สมุดถึงตีสอง เด็กบางคนถึงกับทักมาบอกว่าป้าครับ จ่ายง่ายขึ้นเยอะเลย กดจากในไลน์ได้เลย ป้าแดงยิ้มเงียบ ๆ เพราะรู้ว่าความสบายมันส่งต่อถึงเด็กด้วย

สิ่งที่ป้าแดงประหลาดใจที่สุดไม่ใช่เวลาที่ประหยัดได้ แต่คือความรู้สึกตอนต้นเดือนที่เปลี่ยนไป จากสัปดาห์ที่เคยกลัว กลายเป็นสัปดาห์ธรรมดา ป้ามีเวลาว่างไปรดน้ำต้นไม้หน้าหอ มีเวลานั่งคุยกับเด็กที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ถามไถ่ว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง กลับบ้านบ่อยไหม สิ่งเล็ก ๆ ที่ทำให้หอแห่งนี้อบอุ่นมาตลอด แต่หายไปในช่วงที่ป้าจมอยู่กับตัวเลข พอภาระเรื่องเอกสารเบาลง ความเป็นป้าแดงคนเดิมก็ค่อย ๆ กลับมา