เมื่อสต๊อกเริ่มควบคุมไม่ได้

พี่เอกขายอะไหล่และเครื่องมือช่างอยู่ใกล้นิคมอุตสาหกรรมลำพูน ร้านของเขามีของเป็นพันรายการ ตั้งแต่น็อตตัวเล็กไปจนถึงมอเตอร์ตัวใหญ่ ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นโรงงานที่ต้องการของด่วน เช้าวันจันทร์ลูกค้าโรงงานโทรมาถามของชิ้นหนึ่ง พี่เอกบอกว่ามีแน่นอน พอเดินไปหยิบจริงกลับไม่เจอ ทั้งที่ในสมุดจดเขียนว่าเหลืออยู่ห้าตัว

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนเขาเริ่มชิน บางครั้งของในสมุดบอกว่าหมด แต่จริง ๆ ยังกองอยู่หลังร้าน บางครั้งบอกว่ามี แต่ขายไปนานแล้ว ระหว่างนั้นลูกค้าโรงงานก็ไม่รอ เขาไปซื้อร้านอื่นแทนทันที

ของหายไปไหน และเงินจมอยู่ตรงไหน

ปัญหาของพี่เอกมีสองด้านที่เจ็บพอ ๆ กัน ด้านหนึ่งคือของที่ขายดีมักหมดโดยไม่รู้ตัว ทำให้เสียโอกาสขาย อีกด้านคือของที่สั่งมาเยอะเกินแล้วขายไม่ออก กลายเป็นเงินก้อนใหญ่ที่จมอยู่บนชั้นเป็นปี ๆ เขาประเมินเองว่ามีของค้างมูลค่าหลายแสนบาทที่แทบไม่ขยับ

จุดเปลี่ยนมาถึงวันที่ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเขาบอกตรง ๆ ว่าเริ่มไม่มั่นใจว่าจะสั่งของกับร้านได้ทันเวลาไหม คำพูดนั้นทำให้พี่เอกเข้าใจว่าสต๊อกที่คุมไม่ได้ไม่ได้กระทบแค่ตัวเลข แต่กระทบความเชื่อใจของลูกค้าด้วย

พี่เอกเริ่มจากเรื่องเดียวก่อน คือทำให้ของในระบบตรงกับของจริง เขาเปลี่ยนจากสมุดจดมาใช้ระบบสต๊อกที่ยิงบาร์โค้ดได้ ทุกครั้งที่ขายหรือรับของเข้า ตัวเลขก็ขยับเอง ครั้งแรกที่เขาเห็นรายการของที่ไม่ขยับเลยทั้งปีเรียงอยู่บนหน้าจอ เขาถึงกับนิ่งไป เพราะมันคือเงินที่นอนหลับอยู่เฉย ๆ

ค่อย ๆ เขาเคลียร์ของค้างด้วยการลดราคา และสั่งของที่ขายดีให้พอดีขึ้น ลูกค้าโรงงานเริ่มกลับมาเพราะถามอะไรก็ตอบได้ทันที ที่พี่เอกชอบที่สุดคือเขาไม่ต้องเดินไปนับของกลางดึกอีกแล้ว บทเรียนของเขาคือ สต๊อกที่มองเห็นได้คือสต๊อกที่ควบคุมได้ และของที่คุณนับไม่ได้ มักเป็นของที่กินกำไรคุณเงียบ ๆ